Dec 31, 2010

उसको हजुरबुवा

उ मेरो सबैभन्दा मिल्ने साथी । मेरो बाल्यकालदेखी नै उ सधैँ मेरो सँगसँगै छ । एकअर्काको छायाँ जस्तो । उसको हजुरबुवा लाइ मैले आफु थाहा पाउने हुने बेलादेखी नै देखेको थिएँ । हातमा पुरानो बुट्टा कुँदिएको लठ्ठी बोकेर गाउँको तलमाथी गरिरहने बुढा मान्छे ।

घरको मुलढोकाको छेवैमा दाहिनेतिर कुनामा मिलाएर राखिएका एकजोर हात्ती छाप चप्पल र दलिनमा सिउरीएको उही पुरानो लौरो, उसको हजुरबुवाको पहिचान जस्तै थियो । मुलढोकाको छेउको चप्पलको उपस्थिती र अनुपस्थिती ले उसको हजुरबुवा घरमै हुनुहुन्छ कि अन्तै भन्ने जनाउ दिन्थ्यो । हजुरबुवाको चप्पल कहिल्यै यताउता हुँदैन थियो । सधैँ मुलढोकाको दाहिने छेउ । उसको हजुरबुवा काम नपरि अक्सर बाहिर निस्केको मलाइ थाहा छैन । तर साँझमा भने उहाँको सधैँजसो बाहिर निस्कने बानी थियो । माइल्नियार (माइलो नेवार) को पसलमा गएर एक कप चिया नखाइ शायद हजुरबुवाको दिन पुर्ण हुन्नथ्यो क्यार सँधैँ जसो साँझमा हात्ति छाप चप्पल पड्काउँदै हजुरबुवा मेनरोडको माइल्नियारको पसलमा चिया पिएर आउनुहुन्थ्यो । कहिलेकाहीँ उसले पनि हजुरबुवालाइ त्यही पसलमा भेटाएको बखत दुनोट र अैँठे चपाउँदै मलाइ देखाएथ्यो । हजुरबुवाले त्यो पसलमा तास पनि खेलेको उसले देखेको थियो । उसको हजुरबुवा तास खेल्न रसिक र माहिर हुनुहुँदो रहेछ भनेर मैले पनि पछि थाहा पाएको थिएँ । हुनत उसको हजुरबुवाले माइल्नियारको पसलमा एकाधचोटी भेट्दा खानेकुरा खानदिए पनि कहिल्यै घर आउँदा चकलेट सकलेट लिएर आउनुभएको मलाइ उसले थाहा दिएन न त उ नै दुनोट खाने लोभले हजुरबुवाको पछि पछि लाग्यो । तर हजुरबुवा उसलाइ निकै माया गर्नुहुन्थ्यो ।

Oct 27, 2010

गजल

यसपाली नि कुलो सुख्खा सुख्खै रह्यो पाटो हजुर ।
गैरि खेतमै धाँजा फाट्यो जर्जर भयो माटो हजुर ।

नहरहरु प्वालै प्वाल छन्, चुहिन्छ त्यो कुलो पनि
धान झुल्ने फाँटहरुमा कमिलाको बाटो हजुर ।।

थुनिएर रस्यानहरु भरिएलाकी कुलो, फाँट
भन्ने आशका घाउहरुमा आशकै लाग्यो खाटो हजुर ।।

Oct 23, 2010

अविस्मरणीय भोक

असोजको महिना भएपनि मौसमले शरदको रुप लिइसकेको थिएन । मौसम खराव भएकोले कैयौँ दिनदेखि उडान नहुँदा यात्रुहरु रारा(ताल्चा) विमानस्थलमा अलपत्र परेका छन् भन्ने खबरले हाम्रो पनि यात्रामा तगारो हाल्ने हो की भन्ने शंका त मनमा छँदै थियो । तर मौसम हामीसँग दयालु भइदियो । बिहानै देखी मौसममा आएको सुधारले हामीलाइ एकहदसम्म खुसी नै बनायो । बिहानको नित्यकर्म सकेपछि हामी गमगढी छोड्ने तयारी गर्न लाग्यौँ । लामै बिदामा निस्कन लागेको हुनाले सबै कर्मचारी साथीहरुलाइ दशैँको शुभकामना सहित बिदा भयौँ । हवाइ यात्रा बाहेक अर्को विकल्प नभएको त्यो बिकट सदरमुकामबाट बिमानस्थल पुग्न लगभग २ घण्टाको नाकै ठोकिने ठाडो उकालो हिँड्नु पर्थ्यो । हामी दुइ जना थियौँ - डटेन्द्र गोले दाइ र म ।
काँधमा झोला बोकेर दाजुभाइ लाग्यौँ ताल्चा एअरपोर्टको बाटो । बिहानैदेखी खच्चरहरु काममा लागीसकेका रहेछन् । साँघुरो गोरेटोमा खच्चरहरुलाइ बाटो दिँदै हामी अगाडी बढीरह्यौँ । करिब आधा घण्टाको हिँडाइपछि गाउँ छिचोलियो, हामी उकालोको फेदमा आइपुग्यौँ । स्थानीयले काठ घिसार्दा र पहराबाट ढुंगा निकाल्दा बाटाभरी छरिएका धारीला चट्टानहरुको कारणले बाटो हिँड्न सारै अफ्ठ्यारो थियो, त्यसमाथी उकालोको त कुरै नगरौँ ।

Oct 12, 2010

बडादशैँको शुभकामना

Dashain_Subhakamanaहट्यो सारा हिलो मैलो

हरायो पानीको बर्षा ।

भवानीको भयो पुजा

चल्यो आनन्दको चर्चा ।।

जता जाउँ उतै भन्छन् दशैँ आयो, दशैँ आयो ।।

यही आनन्द चर्चाले सबै संकष्ट बिर्सायो ।।

सम्पुर्ण हिन्दुहरुको महान् चाड बडादशैँ को पावन अवसरमा मिलनब्लग यहाँहरुको जिवनमा समृध्दी, प्रगती, र शान्तिको लागी हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछ ।।।

(Milan’s Blog wishes you for Peace, Prosperity and Happiness in your life in this  auspicious occasion of BADA DASHAIN, the Greatest Festival of all the Hindus).

Oct 11, 2010

Mystery of Playing Cards

(The Season of Festivals arrived in Nepal and I think Those festivals will be incomplete without the Playing Cards (Poker Cards). Every people know the Playing Cards very well but there are some more interesting facts behind those cards. Let’s find out some of the artistic explanations about the Playing Cards.)

playing_cards The mystery of playing cards is that we don't know exactly who invented them. Playing cards date back to somewhere between A.D. 800 and A.D. 1100. There is reference to them in an ancient Chinese dictionary that said they were originated during the time of Seun-Ho around 1120. Supposedly, he used them to amuse and entertain himself and the people he lived with. In Egypt and India they were used for religious purposes.

At first, cards were round in shape. If you've ever dropped a deck of cards, you can appreciate how much easier it would be to pick them all up and get them aligned with circular cards! In about 1500, the cards changed and started depicting the kings and queens that ordered the cards. That's also the time that they became rectangular. At one point, cards became outlawed around 1541, with the king only allowing the commoners to play them around Christmas time.

Oct 6, 2010

NASA launches SERVIR-Himalaya Programme with ICIMOD

SERVIR nodes The SERVIR-Himalaya system has been launched on 5th October 2010, by Mr. Charles F. Bolden Jr., NASA Administrator, and Mr. Michael Yates, Senior Deputy Assistant Administrator of USAID in Kathmandu. The launch had been held on the occasion of the international symposium, 'Benefiting from Earth Observation: Bridging the Data Gap for Adaptation to Climate Change in the Hindu Kush-Himalayan Region', which started on 4th October. SERVIR is an earth observation, monitoring, and visualisation system that integrates satellite and other geospatial data as a contribution to improved scientific knowledge to support decision-making by managers, researchers, students, and the general public. Initiated by NASA and USAID, SERVIR has been recognised by the Group on Earth Observations (GEO), as an early achiever of the GEO vision.

Sep 23, 2010

Climate Change and Himalayan Livelihood

Climate change has been a very hot topic nowadays. From primary school students to the multinational assembly, we are talking the causes, effects and impacts of climate change everyday. Changing in general weather pattern, excessive rain and temperature, loss of biodiversity all supposed to be a impact of climate change which eventually putting the pressure on livelihood of people. But the poorest of the poor have been hit hard by those impacts.

So it also would be interesting to share some of my experiences regarding impacts of climate change in the daily livelihood of the Himalayan people. Everyone is agree that the climate change has been showing its impact all over the world. But the mountains and coastal areas are receiving its very rapid impact. Climate change has brought numerous unwanted environmental phenomena. The most prominent impacts in Himalayan region are rapid increase in temperature and excessive rainfall. In this post we are giving more emphasis on the effects of the excessive rainfall in the livelihood of Himalayan region of western Nepal.

Sep 18, 2010

सेतो रिबन-२

White_ribbon“….. सुकन्या‍‍‍‍‍‍‌‌‌ को नाम जस्तै उनको रुप पनि छ - सुन्दर र सुकुमार । गहुँगोरो बाटुलो अनुहार, ठुला ठुला गाजलु आँखा र कसिलो जिउडाल भएकी सुकन्या गाउँकी युवकहरुका तारा बनेकी छे । दुर्गम जिल्लामा भएपनि तुलनात्मक रुपमा सम्पन्न परिवारमा जन्मिएकीले लालनपालन पुगेर होला यहाँका अन्य युवतीहरुभन्दा खाइलाग्दी देखिन्छे । हरेक दिन कोरिबाटी गरिवरी आकाशे रंगको सर्ट र निलो फ्रक लाएर मेरै अफिसको बाटो हुदै उ बिद्यालय जान्छे । अक्सर चिसो नै हुने हिमाली जिल्लाको कार्यालयमा हामी बाहिरै घाम तापेर बसेका हुन्छौँ । उसँगै एक हुल केटीहरु बिद्यालय पोशाकमा कार्यालयकै अगाडीबाट हिँड्दा  सबै कर्मचारीहरुको ध्यान उ तिरै  नै तानिने गर्छ किनकी उसको मुस्कानले सबैलाइ आकर्षित गर्छ । तर त्यो सुमधुर मुस्कान भित्र गहिरो बेदना पनि लुकेको छ भनेर कोहि कोही लाइ मात्रै थाहा छ ।’’  एक हुल जँड्याहाहरु देउडा गाउँदै ओरालो लागेको सुनिन्छ । उ सिरकलाइ मुखसम्म तानेर सुत्छ ।
‘’सुकन्याको जन्म कर्णालीको यस्तो दुर्गम गाउँमा भए पनी उसले सदरमुकाम बसेर पढ्न पाइ । शिक्षण पेशा गर्ने उसको बुवाले जागीर गरेर कमाएको सम्पतिले सदरमुकाममा यौटा घर बनाइदिए र उसले पढ्न पाइ । तर सदरमुकामको बसाइले पढाइ सँगसँगै उसको जिन्दगीमा अरु पनि धेरै कुराहरु लिएर आयो । कति राम्रा र कति नराम्रा पनि । उ साँच्चै राम्री थिइ र उसको वरिपरि पर्न जो सुकै युवक पनि लालायीत थिए तर उसको मनमा भने अरुनै कसैको बास परेको थियो । त्यो युवक  जागीरको सिलसिलामा  त्यहाँ पुगेको थियो । प्रहरी जवानको नोकरी गर्थ्यो उ । सुकन्याको जिल्ला भन्दा निकै टाढाको जिल्लाको बासिन्दा थियो । २०-२२ बर्षको लक्का जवान, त्यसमाथि प्रहरीको दैनिक व्यायामले सुगठीत शरिर । त्यो दुर्गम गाउँका युवतीहरुको लागी उ यौटा सपनाको राजकुमार नै थियो । सुकन्याले उसैलाइ मनको राजा बनाइ । सानो परिवेश, सानो संसार र साना सोचाइ भएका गाउँका मानिसहरुको सपना पनि सानै हुन्छ । त्यसैले होला सुकन्याले धेरै सोचबिचार नै नगरी उसलाइ तन मन दिइ । सुकन्याको त्यो त्याग खेर गएन र केही समय पश्चात उनिहरुले भागेर विवाह पनि गरे । उ त्यतिबेला भर्खर ८ कक्षामा पढ्दै थिइ । पढाइ र आफ्ना अनेक इच्छाहरुलाइ पुर्णबिराम लाएर उ नयाँ सपनाको आशामा निस्की ।”

Sep 10, 2010

गजल

rose_red1  पुर्णिमाको चन्द्र झैँ उदायौ कहाँबाट ।
छोपिने गरि मेरै मन छायौ कहाँबाट ।

धेरै भा'थ्यो प्रणयका रागहरु नसुनेको
गुञ्जदैछ जताततै गायौ कहाँबाट ।

शुभ्र शान्त हिमगिरी बिर्साउँछ मुहार तिम्रो
अझै शिरमाथी गुराँस लायौ कहाँबाट ।।

जुनतारा शर्माएर बादलुको घुम्टो हाले
बिहानीको लाली रुप पायौ कहाँबाट ।।।

Sep 5, 2010

हाम्रो पर्यटन

images1 यो पोस्ट लेखिरहँदा म सुर्खेतको एउटा होटलमा छु । म जस्ता धेरै यात्रीहरु भोलि त आफ्नो गन्तव्यमा पुगीएला भन्ने आशले कैयौ दिनदेखि यसै होटलमा छन् । ति यात्रुहरु कोहि कर्णालिका स्थानिय, कोहि सरकारी र गैरसरकारी संस्थामा कार्यरत कर्मचारी र कोही बिदाको समयमा नेपाल घुम्न आएका पर्यटक छन् । कर्मचारी र स्थानीयको त यो सधैंको नियति भैगयो तर सिमित समय र पैसा बोकेर आएका पर्यटकहरुको पनि बिचल्ली देख्दा सारै नरमाइलो लागिरहेछ । आज बिहान मात्रै साता दिन म सँगै यहि होटलमा बसेका चार जना न्युजिल्याण्डका पर्यटकहरु हुम्ला जाने वातावरण नभएर दुखित मन लिएर फर्किए । खै किन हो म उनिहरुसँग अलि बढि नै नजिक भएको थिएँ र उनिहरुले पनि मलाइ कहिले कुनै कुरा सोध्न, उनिहरुका कतिपय कुराहरु अरुसँग बाँड्नको लागी नजिक पारिरहे । होटलमा उनिहरु आफैंवाहेक मसँग बारम्बार कुरा गरिरहन्थे । जव उनिहरु हुम्ला जाने कुनै उपाय नलागेर फर्किन लाग्दै थिए, उनिहरुको अनुहारमा देखिएको निराशाले मलाइ आफु जान नपाएको भन्दा पनि निराश बनायो । र यो पोष्ट लेख्न प्रेरीत गर्यो ।

Sep 2, 2010

सेतो रिबन

woman बाहिर  चिसो हिमालि हावा चलिरहेको ऊ भित्रै बसेर अनुभव गरिरहेको छ । हावाले हल्लाएका प्लास्टिकका छानाहरु र पल्लो भोटेको घरको झन्डा हल्लिएको आवाज ऊ भित्रै बसेर सुनिरहेको छ । उसलाई त्यो चिसो हावा कती चिसो छ भन्ने राम्ररी थाहा छ र त ऊ आफ्नो कोठाको झ्याल ढोका डम्म बन्द गरेर बसेको छ सिरकभित्र गुटुमुटु परेर । अली माथिको बाटोमा एक हुल जँड्याहा हरु हल्ला गर्दै हिडेको र गोठमा बाँधिएका खच्चरका घाँटिमा बाधिएका घन्ट दाना चपाउदै गर्दा बजेको पनि कोठा भित्रै सम्म सुनिएको छ । ति जँड्याहाहरु उसको कोठाको छेउको बाटो हुँदै पल्लो गाउँतिर लागेको पनि ऊ चुपचाप सुनिरहन्छ र तिनिहरुको हल्लामा मिसिएका शब्दहरु सुनेर नकारात्मक भावले मुस्काउँछ । आज सोलारले काम गरेको छैन उसको चिम अघिनै निभिसकेको छ तर ऊ हार मान्ने वाला छैन । टर्च लाइट लाई सिलिङ मा झुन्ड्याएर ऊसले आफ्नो टेबल ल्याम्प तयार पार्छ र आफ्ना पुस्तकहरुमा नजर लगाउन सुरु गर्छ । पल्लो कोठामा मोबाईल मा बोलेको प्रस्ट सुनिएको छ तर उसले त्यसमा कुनै मतलब गरेको छैन । हावाको झोँकाले एकपटक फेरी उसको ढोका मा आफ्नो शक्ती देखाउँछ । छेस्किनी नलगाएको ढोका ह्वाङग उघ्रिन्छ । ऊ सिरक फ्यालेर ढोका को छेस्किनी लगाउँछ र फेरी सुरु गर्छ पुस्तक यात्रा ।

Mar 26, 2010

Earth Hour Nepal 2010

On 27 March, 2010, the world will come together to take a stand against global warming.

In Nepal, our venue will be the magnificent Bouddhanath Stupa, one of the largest Stupas in the world as well as a UNESCO World Heritage Site. There an evening candlelight vigil will be organized where people will come together and light a candle to express their solidarity towards the fight against Climate Change. Apart from this event, any individual or organization who wishes to turn off their lights for one hour is welcome to do so and be a part of this massive event.

Earth Hour is a message of hope and action. Imagine what we can do if we act together.

EARTHHOUR 2010

Jan 23, 2010

तिम्रो आँशु


झरी परिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै
व्यथा सरिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै

न हुरी न बतास त्यसै आँफै ओइलिएर
फूल झरिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै

रुझेका ति केशहरु फुकाउँदै सल्लाघारी
आवाज गरिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै

किनारालाइ छिया पार्दै खोला उर्ली उर्ली
सिमा तरिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै

चिहाउदै जुन कैले कैले लुक्दै बादलुमा
शित छरिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै



कोल्टे फेर्दै अशुभ-अशुभ सपनाहरुसँगै
रात टरिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै ।।।

झरी परिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै
व्यथा सरिरह्यो तिमी रोइरह्यौ कि कतै ...

Jan 14, 2010

नौलो संसार- ४

('मिलनब्लग' का केही पोस्टहरुदेखी राष्ट्रिय ब्यक्तित्व हर्क गुरुङ को बाल्यकालका अनुभवहरु उनको प्रकाशन "मैले देखेको नेपाल" बाट साभार गरी प्रकाशन गर्दै आएका छौ । यो पोस्टमा उनले लमजुङ देखी बिध्यालयको खोजिमा काठमाडौंसम्म पैदलै गरेको यात्राको बयान....)



.......गाउँमा कुनै पाठशाला थिएन । यसो त लमजुङ जिल्लाभरी नै कतै पनि पाठशाला थिएन । एक जना छेत्री बुढा थिए, भारत गएर आएकाले उनलाई सबैले 'देशी बुढा' भन्ने गर्थे । तिनले नै लोकप्रिय धार्मिक श्लोकहरु लय हाली कण्ठस्थ पार्ने तरिकाद्वारा पढाउने गर्दथे । ठुलाले औपचारिक शिक्षा प्राप्त गरेकै थिएन । कारण उसका पिता गाउँघरको ब्यवहारले ब्यस्त रहन्थे र आमा अशिक्षित थीइन् । पाठशालामा पढ्न जान ठुला अती इच्छुक थियो । दरबार स्कुलमा छोटो समयमा पढ्दाका माइला र साइँला दाजुहरुका राम्राराम्रा पोसाकहरु र चित्रसहितका किताबहरु बाकसमा राखिएका देख्दा नै उसलाई पाठशाला जाने रुची भएको थियो । तर काठमाडौँ त राम्ररी हिँड्दा पनि सात दिन टाढा पर्दथ्यो । ठुलाका बाबु बर्षमा एकपल्ट पेन्सन थाप्न काठमाडौँ जाने गर्थे र फर्केर आउँदा नानीहरुका निम्ती मिठाइ तथा खेलौनाहरु लीइ आउँथे । ठुलाले काठमाडौँ जाने सपना बुन्न थाल्यो । तर यसबारेमा आमाबाबुसित उसले कहिल्यै कुरा गर्न सकेन ।

जब ठुला नौ बर्षको भयो काठमाडौँ जानेबारे उसले चाँडै नै निधो गर्ने बिचार गर्‍यो । त्यस बखत पेन्सन लिन जाने ब्यक्तिहरु बाटामा चोर लाग्छ भन्ने डरले एउटै जमात भई हिँड्ने गर्दथे । हिउँदमा अरु पेन्सनवालाहरु आएर उसका बाबुसँग यात्राबारे कुराकानी गर्दा ठुलाले फरकै नपर्ने गरी सबै कुरा सुन्ने नै भयो । उसले धेरैजसो पेन्सनवालाहरुले साइत निकाली एक शुक्रवार गाउँबाट हिँडेर तराँचेबाट दस किलोमिटर दक्षिणतिर बास बस्ने गरेको निर्णय सुन्न पायो । अरु बाँकी ब्यक्तिहरुचाहीँ भोलिपल्ट बिहान ठुलाका पितासँगै गएर त्यहाँ उनिहरुलाई भेट्न पुग्ने भए । हिँड्ने दिनलाई ठुलाले राम्ररी सम्झिराख्यो र आफ्नोबारे कसैलाई केही भनेन । जाने निर्णय भएको दिनमा उसले मुल बाटो छेउमा एकजोर सुरुवाल लुकाइराख्यो र सधैंझैँ साथीहरुसित खेल्न थाल्यो । केही समयपछी पेन्सनवालाहरुको पहिलो समुह काठमाडौँ जाने बाटो लागेको देखियो । तिनिहरु गाउँबाट नदेखिने गरी ओझेल भईन्जेल ऊ पर्खिरह्यो र त्यसपछी आफ्ना सुरुवाल लिएर तिनिहरुको पछी दौड्यो । उसका साथीहरु छक्कै परे र गाउँदेखी दक्षिणमा पर्ने घट्टेखोलासम्म उसलाई पछ्याउँदै आए । तर ठुला तिनिहरुभन्दा धेरै नै चाँडो दौडन सक्दथ्यो र तिनिहरुले उसलाई भेट्नै सकेनन् ।

आधा घण्टापछी उसले त्यस टोलीलाइ भेट्यो । उनिहरुले ठुलालाई फर्काउन अनेक प्रयास गरे । उसँग बाटामा खाने कुरा र ओढ्ने-ओछ्याउने नभएकाले उसलाई फर्कने आग्रह गरे । तर ठुलाले के जवाफ दियो भने उसका बुवाका सामलहरु उनिहरुले बोकेका हुनाले उनलाई खुवाउनैपर्ने हुन्छ र सुत्नका लागि त ऊ रुखमुनी नै भए पनि त्यसै पल्टनेछ । यस्तो द्रिढ सङ्कल्प भएको ठिटोलाई उनिहरुले अन्य प्रश्नहरु गर्न हार माने । त्यस रात त्यो टोली एउटा सिमलको ठुलो रुखमुनी चौरमा बास बस्यो । ठुलालाई खाना खुवाएर आगोकै छेउमा ओछ्यान लगाइदिए । बुवाले उसको यो गोप्य र आँटिलो निर्णयप्रती कस्तो प्रतिकृया जनाउने हुन् भन्ने कुराको धेरै चिन्ता मनमा खेलाएपछी मात्र ठुलालाई निद्रा लाग्यो ।

भोलिपल्ट बिहान घोडामा चढेर ठुलाका बाबु बास बसेको त्यस ठाउँमा आइपुगे । बुढा मान्छे रिसाएका देखिएनन् । बरु किन घरबाट भागेको भनेर ठुलालाई सोधे । ठुलाले काठमाडौँमा स्कुलमा भर्ना हुने इच्छा ब्यक्त गर्‍यो र उसलाई साथैमा लिएर जाने बिन्ती गर्‍यो । पुरै एक हप्ता हिँड्न सकिन्छ सकिँदैन, अर्को फाल्तु घोडा छैन र अरु ब्यक्तिहरुले बोक्न सक्तैनन भन्ने कुराबारे बाबुले उनलाई सोधपुछ गरे । जवाफमा ठुलाले पूर्ण बिश्वासका साथ आँफै हिँड्न सक्ने कुरा बतायो । बाबुले केही क्षण सोचेर ठुलालाई के सम्झाए भने ऊ काठमाडौँ गएको खण्डमा धेरै बर्षसम्म घर फर्कन पाउनेछैन । तर ठुलाले आफ्नो मन बाँधिसकेको हुनाले त्यस कुराप्रती वास्तै गरेन । अनी बाबुको ऊप्रति दया जागेर नै होला एकपल्ट मुसुक्क हाँसे र ठुलालाई काठमाडौँ लिएर जान राजी भए । त्यस बेला ठुलालाई ढुक्क लाग्यो, साँच्ची नै खुशी लागेर आयो ।

तर काठमाडौँ अझै १२८ किलोमिटर पुर्वमा पर्थ्यो र ठुलाले पुरै पहाडको बाटो हिँड्नुपर्ने थियो । उसका गोडामा घाउहरु निस्किए र गोडा सुन्निए पनि । तर फर्काइदिने डर र अरुले खिल्ली उडाउला भन्ने डरले उसले केही बताउनै सकेन । भिराला बाटाहरु, खुट्टा बिझाउने खोलाका बगरहरु र हल्लिने झोलुङ्गे साँघुहरु हुँदै ऊ हिँड्यो । दिनमा उसले नौला ठाउँहरु देख्न पाउँथ्यो र धेरै जिज्ञासा प्रकट गर्दथ्यो । तर रातमा भने ताराहरुले भरिएको आकाशमुनि आफ्नो घर र साथीहरुलाई सम्झँदै धेरै बेरसम्म ननिदाइ निद्रा नपरी त्यसै ढल्किरहन्थ्यो । अनि आमाको न्यानो अँगालो सम्झँदा ऊ चुपचापसित आँसु झार्ने गर्दथ्यो । तर अब त फर्कने कुरै थिएन ।

एक दिन उनिहरु पाँचमाने भञ्ज्याङ आइपुगे र बुवाले छेउमा बोलाएर अगाडि रहेको काठमाडौँ शहरतिर देखाए । पहिले त ठुलालाई आफ्नै आँखाको बिश्वास लागेन । किनभने उसले कहिल्यै पनि यती ठुलो समतल भुमी देखेको थिएन र एकै ठाउँमा यती धेरै घर तथा दरवारहरु हुन्छन भनेर कल्पना पनि उसले गरेको थिएन । काठमाडौँ ठुलाका लागि एउटा आविष्कार नै भयो । उसका अगाडि एउटा नौलो संसार खुल्न गएको थियो ।

समाप्त

Jan 4, 2010

तिमी....


तिमी आयौ बिहानी भो ।
यौटा मिठो कहानी भो ।

फूलहरु उदाश थिए
तिनलाई अब रानी भो ।
यौटा मिठो कहानी भो ।

झण्डै झन्डै ओइलिएको
जिन्दगीलाई पानी भो ।
यौटा मिठो कहानी भो ।

थाकेको यो शिर राख्न
तिम्रो काख सिरानी भो ।
यौटा मिठो कहानी भो ।

जब आयौ जिन्दगीमा
जवानी यो जवानी भो ।

तिमी आयौ बिहानी भो ।
यौटा मिठो कहानी भो ।